مديران ناموفق بايد موفق و شايسته معرفي گردند

يكي از اساسي ترين معضلات استان ما صادرات بيش از حد مديران، سياستمداران و افراد موفق به تهران و ساير استانها مي باشد

بايد عرض كنم  از روي تجربه به من ثابت شده است كه هر مديري كه  در كارهاي مديرتي خود موفق بوده و از خود عٌرضه‌اي نشان داده است في الفور به مقام بالاتري  رسيده است و چندي نگذشته است كه بندو بساط خود و خانواده اش را جمع كرده و مركز نشين گرديده است

البته هر فرد لايقي بايد پله هاي ترقي را طي كند و در جايگاه واقعي و شايسته خود قرار گيرد. كسي منكر اين قضيه نيست.

ولي مديراني كه در آذربايجان شرقي داراي موفقيتهايي بوده اند به مركز مي روند و در آنجا ماندگار مي شوند بدون اينكه شغل  و مقام مناسبي به ايشان تعلق گيرد و در بسياري مواقع مديران ناموفق در سيكل معيوب تغيير مديريتهاي استاني مانداگار مي شوند.

البته بسياري از افرادي كه پله هاي ترقي را در استان ما طي مي كنند منشا خدمات شايان توجهي براي كشور مي باشند.

ولي بسياري از مديران استاني هم وجود دارند كه بعد از اتمام مدت مديريت يا ماموريت خود به تهران مي روند و در آنجا به يك پست مشاوره اي درجه هفتادم راضي مي شوند.

در حالي كه اگر سيستمي وجود داشته باشد كه از توانايي هاي مديريتي اين افراد در منطقه خودشان كه طبيعتا آشنايي بيشتري با آنجا دارند استفاده كند كارايي و بهروه وري اين افراد بسيار بيشتر خواهد بود.

وجود شرايط متفاوت از مركزيت سياسي كشور در استان ما باعث شده است بسياري از مديران آذربايجاني بيكاري و شغل هاي الكي داشتن در مركز سياسي كشور را به شغل و مقام در آذربايجان شرقي ترجيح دهند.  

البته بررسي اين موضوع به افراد خبره نيازدارد. ولي بنده براي اينكه معضل مهاجرت (فرار) مديران موفق در استان حل شود چند پيشنهاد دارم.

اولا تمامي مديران ناموفق استاني را كه به هر دليلي در مديريت خود نمي توانند منشا اثري باشند به عنوان مديران موفق استاني معرفي كنيم تا استانهاي ديگر به دنبال جذب اين افراد باشند، شايد نوع آب هواي ساير استانها باعث  تغييري در ميزان توانايي‌هاي اين افراد گردد

دوم: بايد مديران موفق استاني را با چسب دوقلو به استانمان بچسبانيم. مارك و نوع اين چسب دوقلو نياز به بررسي بيشتري دارد.

سوم: بايد با ايجاد فضاي سبز و بدون دردسر،  آب هواي قابل تنفس و سبك در سطح استان، ايجاد فضاي باز در جلوي خانه‌ي اين مديران و... به اين مديران حالي كنيم كه شرايط زيست در اينجا هيچ فرقي با ساير استانهاي كشور ندارد.(هرچند خودمان هم اين مسئله را قبول نداشته باشيم!)

و چهارم اينكه به مديران بقبولانيم كه دوران خدمت و قدرت هر مسئولي مي گذرد و آنچه مي ماند ياد و خاطه خوبي ها، بدي ها و زشتي هاي يك مدير است.(خوب ، بد ، زشت)

 ما تبريزي ها هيچ وقت خوبي يك نفر را ازياد نمي‌بريم ولي بسيار احتمال دارد كه از بدي هاي يكي چشم بپوشيم!

مسئله ديگري هم كه در مديريت استاني ما وجود دارد بحث دوري جستن مديران از مردم مي باشد. مديران استاني ما فكر مي كنند هر چه قدر دورتر از مردم باشند و هرچه قدر ميزان دسترسي مردم به آنها كمتر باشد مديرتر خواهند بود!

 با احترام

اقای چوخ سیاسی